دریانورد اروپا منچستر آمریکا منچستر

دریانورد: اروپا منچستر آمریکا منچستر دانشگاه ورزشگاه آمریکایی لس آنجلس رئال مادرید

گت بلاگز اخبار سیاسی و اجتماعی بی‌اعتمادی به رسانه‌های رسمی از دلایل اعتراض‌ها/ شکاف رسانه‌ای در کشور عزیزمان

بسیاری از مردم با اعتراض‌ها همراهی نمی‌کردند و به همین علت بعضی شعارهای معترضین علیه بی‌تفاوتی و سکوت مردم بود.  

بی‌اعتمادی به رسانه‌های رسمی از دلایل اعتراض‌ها/ شکاف رسانه‌ای در کشور عزیزمان

عباس عبدی: بی اعتمادی به رسانه های رسمی از دلایل اعتراض ها/ شکاف رسانه ای در کشور عزیزمان ایران منشا بی ثباتی است

عبارات مهم : ایران

بسیاری از مردم با اعتراض ها همراهی نمی کردند و به همین علت بعضی شعارهای معترضین علیه بی تفاوتی و سکوت مردم بود.

ایران نوشت: درحالی که بعضی از منتقدان دولت تلاش می کنند جهت گیری اعتراض ها را تنها به سوی دولت بدانند، عباس عبدی اعتقاد است معترضان قائل به چنین تفکیکی نیستند و این اعتراض ها یک عنوان کلان حکومتی هست. این تحلیلگر پرسشها سیاسی یک علت مهم شکل گیری اعتراض ها را بی اعتمادی مردم به منابع رسمی خبر همچون صدا و سیما می داند و می گوید بارها و بارها تأکید کردم که شکاف رسانه ای در کشور عزیزمان ایران منشأ بی ثباتی هست. او همچنین ضمن تأکید بر پاسخگویی به مطالبات مردم، هرگونه آشوب و اغتشاش را نف کرده و خواستار برخورد با این شرایط هست. گفت وگو با این تحلیلگر پرسشها سیاسی را بخوانید.

بی‌اعتمادی به رسانه‌های رسمی از دلایل اعتراض‌ها/ شکاف رسانه‌ای در کشور عزیزمان

در ارزیابی تجمع های اخیر به چه مواردی می توان اشاره کرد؟

تحلیل ریشه ای این ماجرا نیازمند گذشت وقت و وجود اطلاعات گسترده تری هست. باوجود این، اعتراض ها وجوه روشنی دارد؛ مانند اینکه گسترش رسانه های مجازی و اینستاگرام، تلگرام، شبکۀ اجتماعی فیس بوک و … چه تأثیری بر این وقایع دارد، یا انتقال مسالمت آمیز اعتراض ها در بعضی حوزه ها و به طور مشخص حوزه سیاسی در جامعه ما، چگونه به سرعت می تواند به رفتارهای رادیکال تبدیل شود، یا اینکه تأثیرپذیری از دخالت های بعضی نیروها در خارج چگونه هست. توصیه مهم تر این اعتراض ها این است که آیا بعضی از مردم منفعل عمل کردند؟ لیکن اصلاً این گونه نبود که مردم قابل توجهی وارد شوند و با اعتراض ها همراهی کنند.

بسیاری از مردم با اعتراض ها همراهی نمی کردند و به همین علت بعضی از شعارهای معترضین علیه بی تفاوتی و سکوت مردم بود. این مسأله مهمی هست. این انفعال فقط مربوط به مردم عادی نبود و به بسیاری از نیروها حتی طرفداران سیستم و نظام سرایت کرد. آنان تصویر العمل صریح و مشخصی از خود بروز ندادند که این امر دلایل مشخصی دارد. در مجموع این رویدادها می تواند درس خوبی جهت مدیران جامعه ما باشد، به این معنی که بیاموزند در شرایط تنوع رسانه ای، مدیریت نظام های مدرن دیگر مانند گذشته نیست. هنگامی که انحصار رسانه از بین می رود، به تناسب آن باید مدیریت هم سیال تر و پاسخگوتر باشد و اجازه بدهند مردم اعتراض های خود را مطرح کنند. پذیرش این امر گرچه در کوتاه مدت قدری سخت هست، ولی در درازمدت منافع زیادی درپی خواهد داشت.

بسیاری از مردم با اعتراض‌ها همراهی نمی‌کردند و به همین علت بعضی شعارهای معترضین علیه بی‌تفاوتی و سکوت مردم بود.  

اعتراض حق مردم هست، به نظر شما مرز یا تفاوت آن با آشوب چیست؟

وقتی از اعتراض صحبت می کنیم، منظور همان اعتراض های قانونی هست. به خاص اینکه در قانون اساسی محدودیتی جهت اعتراض قانونی وجود ندارد. البته می توان قانون را به گونه ای تفسیر و اجرا کرد که عملاً کسی نتواند اعتراض کند. اگر چنین چیزی باشد، نتیجه همین وضعیتی می شود که در عمل می بینیم.

اعتراض قانونی یعنی هر کسی که بخواهد، بتواند صریح و براق در عرصه افکار عمومی حضور یابد و از اعتراض خود دفاع کند، یعنی معلوم باشد چه کسی و به چه چیزی اعتراض می کند. لیکن کسی که شیشه می شکند، نخواهد گفت که چه کار خوبی کرده هست. معلوم است که چنین فردی پنهان کاری می کند. بنابراین اینکه اعتراض حق مردم هست، یعنی هر کسی شجاعانه می آید و می گوید این، حق من و این، اعتراض من است و باید مطابق همین قوانین حق و اعتراض من به رسمیت آشنا شود. بنابراین آشوب از هنگامی که شروع می شود که این مرزها از بین می رود، در فضایی که اعتراض مدنی به رسمیت آشنا شود بسیاری از مردم خود را از اغتشاش کنار می کشند و آشوبگر هم نمی تواند در عمل از کار خود دفاع بکند.

بی‌اعتمادی به رسانه‌های رسمی از دلایل اعتراض‌ها/ شکاف رسانه‌ای در کشور عزیزمان

کشیده شدن اعتراض به خیابان و بروز آشوب به جای اعتراض قانونی، چه پیامد منفی جهت خود مردم و منافع ملی دارد؟

کشیده شدن اعتراض به خیابان اشکالی ندارد. در همه جای دنیا بخشی از اعتراض مردم در رسانه و بخشی در خیابان مطرح می شود. تا آنجا که امکان دارد، باید در ابتدا اعتراض و نقد را در رسانه دنبال کرد. ولی در همه جای دنیا مردم در خیابان هم اعتراض می کنند. بنابراین، تا اینجا مشکلی نیست. اتفاقاً حکومت هایی که اعتراض های مردم را چه در خیابان و چه در رسانه به رسمیت می شناسند، در برابر آشوب بسیار قدرتمند عمل و برخورد می کنند. در این کشورها هم این گونه نیست که اجازه بدهند آشوب شود.

خود کسانی هم که اعتراض می کنند، اجازه نمی دهند کارشان به آشوب کشیده شود. اعتراض مدنی یعنی اعتراض از طریق افراد، شرکت ها و نهادهای مشخص درمورد مباحث کاملاً مشخص. بنابراین، کشیده شدن اعتراض به خیابان ایراد ندارد ولی پیش از آن هم باید اجازه داد در سطح رسانه ها مردم حرف خود را بزنند و اعتراض خود را به هر چیزی اعم از دولت یا نهادهای حکومتی مطرح کنند. در این صورت خود مردم جلوی آشوب را می گیرند و حکومت هم با دست باز جلوی آشوب را می گیرد.

بسیاری از مردم با اعتراض‌ها همراهی نمی‌کردند و به همین علت بعضی شعارهای معترضین علیه بی‌تفاوتی و سکوت مردم بود.  

حکومتی که جلوی اعتراض قانونی و حق مردم را نگیرد، به طریق اولی جلوی کسی که بخواهد آشوب کند را می گیرد. ولی هنگامی که به این اوضاع موجود دچار می شویم، ممکن است نتوان جلوی آشوب را گرفت. پیامدهای آشوب، بی ثباتی خواهد بود و بی ثباتی همان چیزی است که معترضان آن را برنمی تابند، ولی خسارت های آن متوجه آنان خواهد شد. مردم عادی متوجه هستند که این نوع رفتارها باعث ناامن شدن اشتغال و سرمایه گذاری می شود و دود اینها بیش از همه به چشم مردم و طبقات فقیر می رود.

برای حل ماجرا در کوتاه مدت و بلندمدت چه باید کرد؟

بی‌اعتمادی به رسانه‌های رسمی از دلایل اعتراض‌ها/ شکاف رسانه‌ای در کشور عزیزمان

حل بلندمدت نیاز به بحث مفصلی دارد، ولی به طور مشخص نخستین مسأله ماهیت گسترش این اعتراض هاست. حکومت های مدرن دیگر نمی توانند مانند گذشته عمل کنند. بارها و بارها تأکید کردم که شکاف رسانه ای در کشور عزیزمان ایران منشأ بی ثباتی هست. هیچ جای دنیا مردم از رسانه های مجازی کسب خبر نمی کنند. کسب خبر تنها باید از رسانه رسمی باشد، ولی رسانه رسمی که آزاد باشد، دروغ نگوید و مردم به آن اعتماد داشته باشـــــــــــــــــــند، نه اینکه مـــــــــــــردم یک درصد خبر را هم از رسانه های رسمی نگیرند، به ماهواره ها یا شبکه های مجازی متوسل شوند. این اوضاع جهت ثبات کشور عزیزمان ایران فاجعه هست. بنابراین در کوتاه مدت نمی توان کار خاصی انجام داد. باید اعتماد مردم رابه دست آورد و پرسشها بلندمدت را مطرح کرد و حق اعتراض مردم در هر زمینه ای را به رسمیت شناخت.

آیا مخاطب این چه باید کرد، فقط دولت است یا دیگر نهادها هم وظایفی دارند؟

این اتفاقات فقط علیه دولت نیست، هرچند به بیانی علیه دولت هم هست. اصلاً زیاد مردم این تمایز را برقرار نمی کنند. کسی که در خیابان شیشه می شکند، چیزی را آتش می زند یا شعارهای براندازانه سر می دهد، مسأله او دولت نیست که اعتراض او هم منحصر به دولت باشد. متأسفانه بعضی از مخالفان دولت می خواهند این اعتراض ها را به دولت منحصر کنند. ولی اینان اشتباه می کنند و خود را فریب می دهند. لیکن این اعتراض ها یک عنوان کلان مملکتی است.

اگر هم اعتراض ها به دولت باشد، به این علت است که دولت جزئی از حکومت هست. اگر در گذشته به دولت اعتراض نمی شد، به این علت بود که جرأت این کار را نداشتند. هنگامی که رسانه های اصولگرا این گونه به دولت هجوم می آوردند، باید انتظار این شرایط را هم می داشتند، ولی آنان انتظار نداشتند اعتراض ها این اندازه گسترش پیدا کند.

واژه های کلیدی: ایران | اعتراض | خیابان | قانونی | رسانه ای | رسانه ها | اخبار سیاسی و اجتماعی

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs